Salla

Salla 4 maart 2025

Sneeuwschoen wandelen is niet voor watjes! En helemaal als je zo'n gids hebt als de onze. We gaan wandelen in het Salla National Park. Een echte work-out maar wel een leuke. Je kan bij het Wildernis park rechtdoor lopen en het platgetrapte pad nemen maar wij gaan rechtsaf. We moesten eerst een stuk omhoog door het bos en net als bij het langlaufen... vooral je eigen spoor trekken en weg zoeken. Door de takken te pakken trek je je naar boven. Halverwege was het tijd voor warme bessensap en een reepje. Er komen Taigagaaien aanvliegen en als je het wilt eten ze uit je hand. Ze zijn totaal niet bang voor mensen en zijn dol op de kruimeltjes. Het zijn prachtige vogels.

We zijn met een leuke groep op stap deze week, er wordt veel gelachen om het gestuntel en veel humoristische opmerkingen gemaakt. Het valt soms niet mee om vooruit te komen vooral als het wat steiler omhoog gaat, je loopt een beetje als een houten klaas met piposchoenen aan. We wandelen en kijken rond in ons eigen tempo en als we eenmaal boven op de plek zijn waar we lunchen, zijn we op zo'n 100 meter boven zeeniveau.

Gretha is samen met Jarko al bezig met de lunch, wat sneeuw in de ketel en hebben even later hete thee en bessensap. De rendierburgers op het vuur, ik hou er van, lekker back to basic. Er is een klein plateautje waar je mooi zicht hebt op de bomen en de omgeving, het sneeuwde en dan is het zicht wat minder maar evengoed is het prachtig. De bomen zijn dik besneeuwd en het ziet er sprookjesachtig uit.

De weg naar beneden was uitdagend, soms op de billen naar beneden en maar zien hoe het gaat. Het doet niet onder aan een zwarte piste 😁 Halverwege hebben we nog een stop bij een bevroren waterval. Volgens Jarko is hij minder dan een paar weken terug omdat ze vorige week veel regen en dooi hebben gehad. Om kwart voor vier zit deze dag er op en zitten nu lekker aan een drankje met lekkers. Morgen de sneeuwscooter tocht. Koos stuurt en ik zit relaxed achterop 😉

Salla 5 maart

Om 10 uur passen we de helm en krijgen uitleg over de scooters. Koos rijdt en ik zit achterop, het voelt alsof je op een Honda Goldwing zit. Het is een mooie route door het bos en open vlaktes. Zo af en toe laat Koos een gaatje vallen om daarna even lekker te kunnen gassen. Je moet geconcentreerd blijven want door de ski's voor glij je een beetje van links naar rechts. Bij een soort skihut hebben we een korte stop met warm drankje en een donut. Daarna gaan we weer richting het beginpunt, het had voor ons wel wat langer mogen duren maar leuk was het zeker.

Vanmiddag hebben we stukje gewandeld, richting de camping die overigens best vol staat en wonderwel zijn er ook best wel wat gasten. De camping ligt aan een meer en dat zijn we om gelopen. Een heerlijke wandeling.