Salla

Kuusamo-Salla 1 maart 2025

Weinig geslapen en nog steeds een beetje duf zitten we te wachten tot we kunnen boarden. Nog een half uurtje.
Het wordt steeds drukker en even na vijven lopen we richting de gate en moeten ruim 10 minuten taxiën voor we opstijgen. Het wordt langzaam licht maar kan niet ontdekken waar we over heen vliegen. Kijkend uit het raampje is het wit en bevroren maar ook veel bewolking, soms zo laag dat het lang duurt voor we eruit zijn bij de landing en eigenlijk al gelijk bij de landingsbaan aankomen. Flink remmen en gelukkig hebben ze de baan goed schoongemaakt en gaat alles goed. In de aankomsthal staat iemand namens de reisorganisatie en verteld waar we heen moeten, het is nog een hele afstand van Kuusamo naar Sallatunturin. Bij het Salla Wildernis Park hebben we een korte stop en krijgen een broodje met een warm drankje, hier horen we het programma voor de aankomende week.

Bij de receptie van restaurant Kiela zijn we snel ingecheckt en hebben de sleutel gekregen van huisje 37, een houten huisje met sauna, openhaard en veranda 😀
We ruimen de tassen uit en lopen naar het enige winkeltje in de buurt, het heeft wat weg van een kleine kampwinkel, voor wat drank. Ze hebben er alleen bier, frisdrank en wat levensmiddelen. We hebben alleen bier en een fles cola gekocht (12 blikjes en een fles cola..38 euro! 🙈) We konden ook voor 13 euro pp met de bus naar de supermarkt in Salla maar daar hadden we geen zin meer in.

Nu zitten we heerlijk met een drankje en borrelplankje hahaha, wie doet je wat. Vakantie! Straks eten in het restaurant en dan zullen we er vroeg ingaan denk ik zo.

Salla 2 maart 2025

Ontbijten doen we in het restaurant, we hebben half pension bijgeboekt, ontbijt en diner, heerlijk. Lunchen doen we tijdens de activiteiten. Gisteren hebben we de overall, handschoenen en boots gehaald die we deze week in bruikleen hebben. Super spul waar je het niet snel koud in krijgt.

Om kwart over 10 melden we ons op de afgesproken plek en stappen in een klein busje voor een kort ritje naar het wildernispark. Van daar uit zijn een aantal activiteiten die we deze week doen. Vandaag is dat langlaufen. We hebben in een ver verleden wel eens gelanglauft maar dit was van een héél ander kaliber. Het sneeuwt en dat maakt het nog lastiger.

We ontmoeten de rest van de groep en zijn met 15 personen, dit is voor de meeste activiteiten de vaste groep. Van jong tot oud (wij zijn de oudsten 🙈). Het is geen groepsreis, alleen de activiteiten doe je in een groep anders hadden we met privé gids moeten boeken. Jarko is onze gids en weet al op de eerste dag onze namen, dat maakt het wat persoonlijker vindt hij. Hij is onze vaste gids bij een aantal activiteiten en per activiteit komt er iemand anders bij, vandaag is dat zijn vrouw Gretha.

Eerst worden we per slee naar een plek gebracht, daar krijgen we de ski's. Wij dachten echt te gaan langlaufen en door geprepareerde loipes te glijden maar niets van dat. Je wilt een actieve vakantie dus geen langlaufschoenen maar met de boots die je aan hebt op de ski's. Nou dan is het buffelen door de sneeuw, je moet je eigen spoor maken over bevroren meren en door het bos. Omdat er zoveel verse sneeuw is gevallen blijft er veel sneeuw onder de skies plakken. Ondanks dat, is het prachtig totdat je omvalt... Je zakt tot je knieën of zelfs verder diep de sneeuw in, nou en zie dan maar weer overeind te komen want je kan je niet afzetten.

De gids verteld onderweg over het landschap, wat je ziet en wat er voorkomt aan fauna. Vlak voor een open stuk steekt er een stuk gewei uit de sneeuw en ng een stuk kadaver, een stukje verderop ligt een poot. Het was een rendier, that's nature. Voorlopig laten ze het liggen maar ze melden het wel zodat de eigenaar het kan markeren. Op het bevroren meer stoppen we voor een warm drankje en een reep, even energie op doen voor nu want straks gaan we lunchen.

De lunch wordt bereidt door de gidsen boven open vuur in een Samihuisje. In het midden wordt er flink gestookt, gietijzeren potten en pannen op het vuur en terplekke wordt de soep gemaakt en water gekookt. Een goed gevulde soep, brood en warme drankjes met een koekje. Prima en heerlijk. Voor een bezoekje aan het toilet moet je naar buiten, daar staat een klein houten huisje met een droge pot. We kennen dat van onze vakantie in Canada, ik denk dat Finland er wel een beetje mee te vergelijken is. Leefstijl en natuur komen wel overeen volgens mij. Het vuurtje dooft vanzelf als we weer verder gaan. Langlaufend terug naar waar we begonnen zijn en dan zit er een tocht(je) op van bijna 3,5 km. En ik moet zeggen; in deze omstandigheden een prestatie want de hele tocht heeft het gesneeuwd en was het een soort cross country.

Als we om een uur of 4 weer in ons huisje zijn stoken we de sauna op en zakken effe lekker onderuit voor we weer naar het restaurant gaan. Het eten is in buffetvorm en ziet er goed verzorgd uit en het smaakt uitstekend. Ik koop een fles wijn die ik na het eten terug geef aan de bediening. Naam erop en morgen is hij weer voor mij, ze trekken hem vacuüm dus dat komt helemaal goed. Na het desert nog koffie voor we terug lopen. Morgen hebben we een dagje met de rendieren.

Salla 3 maart 2025

Beter geslapen dan de vorige nacht, aan het kussen moet ik altijd erg wennen.
Na het ontbijt hijsen we ons in de overall die we gekregen hebben op de dag van aankomst, net als de laarzen en de handschoenen. Lekker warm allemaal hoewel het nu niet zo koud is. Vorige week hebben ze zelfs regen en dooi gehad maar gelukkig is het afgelopen donderdag gaan sneeuwen en vriezen en hebben wij meer geluk met het weer. Vriezende nachten en op de dag net aan onder nul met veel sneeuw en dat is precies wat we willen.

We melden ons opnieuw bij het ophaalpunt en zijn met vijf minuten in het Wildernispark waar de rendieren zijn. Raisa en haar man Arne zijn de eigenaren van de kudde en gaan dan ook mee. Voor we naar onze rendieren lopen krijgen we een paar instructies wat te doen als ze te langzaam gaan, of juist te hard óf van de route afwijken.

We krijgen allemaal onze eigen rendier met slee en moeten eerst een stukje lopen voor we in de slee stappen. Dan wordt het sein gegeven en gaan op weg. Het is heerlijk relaxed achter de kont van het rendier. We stoppen voor een drink moment van de dieren, geen water maar een paar happen sneeuw. Als we weer verder gaan geef ik af en toe een tikje met het touw op de kont zodat hij gaat rennen. Niet te hard maar gewoon een lekker drafje 🙂 Ik ben de eerste achter Raisa en ze kijkt regelmatig achterom om de boel in de gaten te houden zodat er niet te veel afstand ontstaat. Ik vind het ontzettend leuk en in deze omgeving geeft het iets extra's.

Halverwege stoppen we bij een kraal waar jonge dieren staan en zwangere vrouwtjes. Hier kunnen we de dieren voeren en zijn er even zoet. Als we weer gaan is het vooral genieten, dikke lagen sneeuw op de bomen, het landschap, heerlijk is het. Bij de lunchstop moet je eerst je rendier voorzien van eten en daarna lopen we het meer op om te gaan vissen, gat boren, een traditioneel hengeltje en wachten maar. Nog voor iedereen een gat had geboord had iemand al beet! Na een tijdje hield ik het voor gezien en liep terug, ik ben meer van de plaatjes. Koos bleef en zat te hopen op beet en ja hoor. Een klein baarsje, jammer genoeg te klein voor de lunch dus dan maar terug gooien. Raisa had de lunch klaar toen iedereen plaats nam in de Samihut, ze had iets met forel en groenten gemaakt en het was heerlijk. Ondertussen verteld het echtpaar over de kudde die ze hebben en hoe ze de kudde bij elkaar drijven als er geen toeristen zijn. Ze gebruiken helikopters, sneeuwscooters, quads en honden om ze bijeen te drijven. Raisa is degene die het woord neemt en dat is wel zo fijn want Arne zijn Engels is niet zo heel goed, tenminste ik versta hem niet goed. Warme bessensap en nog een traditioneel koekje voor we weer verder gaan.

We koppelen ons rendier weer aan de slee, nemen plaats op het rendierhuid en komen weer in beweging. Het sneeuwt en de omgeving ziet er sprookjesachtig uit. Het laatste stukje moet weer lopend afgelegd worden naar het verblijf van de dieren. Voor we naar het huisje gaan, moeten we nog even het gebouw in, we krijgen allemaal een aandenken en een rendier rijbewijs met de naam van het rendier. Mielensäpahoittaja heette de mijne, niet uit te spreken natuurlijk maar vertaald 'Verbijsterend'. We hebben een hele leuke dag achter de rug!
Morgen gaan we weer in actie met een sneeuwschoen wandeling. En de weersverwachting is dat er misschien een zonnetje doorkomt.